НАҚШИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ ДАР ТАҲКИМИ СУЛҲУ СУБОТИ МИЛЛӢ
Сулҳ яке аз бузургтарин неъматҳои зиндагии инсон ба шумор меравад. Ҳар як миллат ва давлат барои пешрафту тараққиёти худ ба сулҳу субот ниёз дорад. Дар ҷомеае, ки сулҳ ҳукмфармо аст, мардум бо хотири ҷамъ зиндагӣ мекунанд, фарзандон ба мактаб мераванд, ҷавонон дониш меомӯзанд ва шаҳрвандон барои ободии Ватан меҳнат мекунанд.
Мардуми тоҷик маъно ва арзиши сулҳро хуб эҳсос менамоянд. Таърихи Тоҷикистони соҳибистиқлол нишон медиҳад, ки расидан ба сулҳу субот осон набуд. Дар солҳои аввали истиқлолият кишвар бо мушкилоти зиёд рӯ ба рӯ гардид. Вале мардуми Тоҷикистон бо ҳисси баланди ватандӯстӣ ва хоҳиши зиндагии осоишта роҳи сулҳу созишро интихоб намуданд.
Сулҳ барои ҳар як инсон ва ҳар як оила аҳамияти бузург дорад. Вақте дар кишвар оромӣ вуҷуд дорад, мардум метавонанд барои ояндаи худ нақша кашанд. Падару модарон бо хотири ҷамъ фарзандони худро тарбия мекунанд ва ҷавонон барои соҳибмаълумот шудан кӯшиш менамоянд.
Аз ин рӯ, ҳифзи сулҳ вазифаи танҳо давлат нест. Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд барои нигоҳ доштани сулҳу субот саҳми худро гузорад. Эҳтироми якдигар, дӯстӣ, меҳрубонӣ, таҳаммулпазирӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ аз ҷумлаи арзишҳое мебошанд, ки сулҳро устувор нигоҳ медоранд.
Ваҳдати миллӣ маънои якдилӣ ва ҳамдигарфаҳмии тамоми шаҳрвандони кишварро дорад. Тоҷикистон ватани намояндагони миллату халқиятҳои гуногун мебошад. Ҳамаи шаҳрвандони кишвар бояд бо ҳам дӯстона зиндагӣ намуда, барои пешрафти Тоҷикистони азиз саҳм гузоранд.
Маҳз сулҳу ваҳдат барои рушди иқтисодиёт, маориф, фарҳанг ва дигар соҳаҳои ҳаёти ҷомеа заминаи мусоид фароҳам овард. Дар даврони соҳибистиқлолӣ дар мамлакат корҳои зиёди созандагӣ анҷом дода шуданд. Шаҳру ноҳияҳо ободу зебо гардида, роҳҳо, мактабҳо, беморхонаҳо ва дигар иншооти муҳим бунёд шуданд.
Имрӯз ҷавонони Тоҷикистон дар шароити сулҳу субот зиндагӣ ва таҳсил мекунанд. Онҳо бояд қадри ин неъмати бузургро донанд. Насли ҷавон вазифадор аст, ки таърих ва фарҳанги худро омӯзад, Ватанро дӯст дорад ва барои ҳифзи манфиатҳои миллӣ ҳамеша омода бошад.
Сулҳу ваҳдат ду мафҳуми ба ҳам алоқаманд мебошанд. Дар ҷое, ки ваҳдат вуҷуд дорад, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ қавӣ мегардад. Дар ҷомеаи муттаҳид бошад, ҳифзи сулҳу субот осонтар хоҳад буд.
Дар таҳкими сулҳу ваҳдати миллӣ нақши роҳбарияти давлат хеле муҳим мебошад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар роҳи барқарорсозии сулҳ, таҳкими давлатдорӣ ва пешрафти Тоҷикистон саҳми муҳим гузоштаанд.
Бо роҳбарӣ ва сиёсати давлат, баъди барқарор гардидани сулҳ дар мамлакат корҳои бузурги созандагӣ оғоз гардиданд. Ҳадафи асосӣ таъмини зиндагии осоишта, таҳкими Истиқлолияти давлатӣ ва рушди ҳамаҷонибаи кишвар буд.
Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол роҳи пешрафти худро идома медиҳад. Барои ҳар як шаҳрванди кишвар муҳим аст, ки ба қадри сулҳу оромӣ расад ва дар таҳкими давлатдории миллӣ саҳм гузорад.
Ҳифзи сулҳ аз мо масъулияти баланд талаб мекунад. Мо набояд нисбат ба тақдири Ватан бепарво бошем. Ҳар як ҷавон бояд донад, ки ояндаи кишвар дар дасти насли ҷавон аст. Аз ҳамин сабаб ҷавонон бояд бо дониш, одоб, фарҳанги баланд ва меҳнати ҳалол барои рушди ҷомеа кӯшиш намоянд.
Сулҳ неъмати бебаҳо мебошад. Он худ аз худ ҳамеша нигоҳ дошта намешавад. Барои ҳифзи сулҳу субот ҳамаи шаҳрвандони кишвар бояд масъулият ҳис кунанд.
Мо бояд аз ҳар гуна низоъ, душманӣ ва ҷудоиандозӣ дур бошем. Ба ҷойи баҳсу низоъ бояд роҳи гуфтугӯ ва ҳамдигарфаҳмиро интихоб намоем.
Дӯстӣ ва эҳтироми ҳамдигар метавонанд ҷомеаро қавӣ гардонанд. Агар мардум якдигарро эҳтиром кунанд ва барои як ҳадафи умумӣ фаъолият намоянд, давлат пешрафт мекунад.
Ҳар як ҷавон бояд ҳис кунад, ки ӯ як қисми ҷомеа мебошад. Рафтор ва фаъолияти ҳар як шахс метавонад ба муҳити атроф таъсир расонад. Аз ин рӯ, мо бояд ҳамеша боодоб, масъулиятшинос ва ватандӯст бошем.
Ҳифзи Ватан танҳо дар сухан нест. Ватандӯстӣ пеш аз ҳама дар хондани хуб, меҳнати ҳалол, эҳтироми қонун, дӯст доштани мардум ва саҳм гузоштан дар ободии кишвар зоҳир мегардад.
Тоҷикистон барои ҳар як шаҳрванди он муқаддас аст. Мо бояд аз табиати зебо, таърихи пурғановат ва фарҳанги бойи кишвари худ ифтихор кунем.
Имрӯз Тоҷикистон ба сӯи рушди устувор ҳаракат дорад. Дар кишвар барои беҳтар намудани зиндагии мардум ва рушди соҳаҳои гуногун корҳои зиёде анҷом ёфт.
Ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд дар ободии Ватан саҳм гузорад. Ҳатто кори хурди нек метавонад барои ҷомеа фоидаовар бошад. Тозагии муҳити зист, эҳтироми ҷойҳои ҷамъиятӣ, муносибати хуб бо дигарон ва меҳнати ҳалол ҳама нишонаи шаҳрвандии масъул мебошанд.
Мо бояд барои ояндаи беҳтари Тоҷикистон кӯшиш намоем. Ояндаи кишвар аз дониш, меҳнат ва фаъолияти ҷавонони имрӯза вобастагии калон дорад.
Хулоса, сулҳ яке аз неъматҳои бузургтарини ҳаёти инсон мебошад. Барои Тоҷикистон сулҳу ваҳдати миллӣ аҳамияти таърихӣ дорад. Маҳз дар шароити сулҳу субот давлат метавонад рушд кунад ва мардум зиндагии осоишта дошта бошанд.
Мо, ҷавонон ва шаҳрвандони Тоҷикистони соҳибистиқлол, бояд ҳамеша барои ҳифзи сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва ободии Ватан саҳмгузор бошем. Бояд илм омӯзем, меҳнат кунем, ватани худро дӯст дорем ва ба арзишҳои миллӣ эҳтиром гузорем.
Ҳоҷиева Мунира,
сармуаллимаи кафедраи умумидонишгоҳии сиёсатшиносӣ