Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт,
Одамон аз дӯстӣ ёбанд бахт,
Душманӣ орад ба мардум рӯзи сахт.
Дар ҳадис омадааст: “Масалил ахайни масалил ядайн”, яъне бародарон мисли ду дастанд, ки якдигарро мешӯянд. Ин ташбеҳи бузург дар масъалаи бародарӣ ва дӯстист, ки ҳазорон каломи дорои арзиши воло аз ҷониби бузургон дар ин мазмун гуфта шудааст. Дӯстию бародарӣ бузургтарин ойинест, ки дар тӯли қарнҳо метавонад таъсири бузург ва мусбатро дар ҳаёти моддию маънавӣ ва маданию фарҳангӣ ба бор биёрад. Бешубҳа, дӯстӣ боиси ба вуҷуд омадани як қатор осори илмию адабӣ мегардад, ки дар тӯли қарнҳо дарси ибрат аст.
Аз қадим расми халқи мо дӯстию муросо, садоқат, меҳнату созандагӣ ва бунёдкорист. Табиати мо моил ба сулҳу дӯстӣ ва ваҳдату якдигарфаҳмист.
Дӯстӣ як ганҷи бебаҳои рӯҳияи инсонӣ аст, як қалъаи ях, ки ихтиёриёнро бо қалбҳо, дилҳо ва ҷонҳо мепайвандад. Дӯстӣ як пайванди равшани ниёзҳои рӯҳонӣ, ҳамшарик дар рӯзҳои шодмонӣ, эътимод ба ӯ дар рӯзҳои ториктарин аст. Дӯстӣ парвози муваффақият, ҳавас ба ҷавонон, пирӣ аст. Дӯстӣ манбаи тасаллӣ ва илҳом ба қалбҳое мебошад, ки тавассути меҳрубонии умумии инсонӣ, ҳамбастагии маънавӣ ва манфиатҳои муштараки байни миллатҳо ва қавмҳо амалӣ карда мешаванд.
Дӯстии халқи бузурги афғону тоҷик як ҳақиқати воқеии шикастанашаванда аст, ки асрҳо боз арзиши худро гум накардааст. Имрӯз мо дар бораи ҳувияти ду халқу ду кишвар дар лаҳзаи таҳаввулоти иҷтимоию сиёсӣ, маънавӣ ва иқтисодии ду халқи бародар ва ҳамсоя сухан мегӯем.
Аҳли кафедраи Алгебра ва геометрия