​​Қирғизҳо бо оташ бозӣ мекунанд!

Мардуми тоҷик аз воқеиятҳои ҷомеаи муосир огаҳ буда, ҳамеша барои ҳифзи марзу буми худ талош мекунанд, то инки суботи сиёсиро пойдор нигоҳ доранд. Ин пеш аз ҳама нигаронида шудааст ба тамоми манотиқи кишвар то ин ки шаҳрвандон ҳисси ватандустӣ, родмардӣ ва номуси тоҷиконаро аз даст надиҳанд.
Воқеияти шаби гузашта дар деҳаи Сомониёни Исфара ва Куктоши Ботканд, ки бо сангпартоии номардонаи қирғизҳо анҷомид руҳияи халқи тоҷикро хира гардонид. Бояд қайд кард, ки ҳукуматдорони Қирғизистон доим бемасъулитӣ зоҳир мекунанд, аммо аз ин амалҳояшон пушаймон хоҳанд шуд.
Бо дар назардошти ин ҳама, мо худ дарк мекунем, ки ҳар лаҳа зоте, ки новобаста дар кадом минтақа ба амал меояд ва ё халқи тоҷик аз он озор мебинанд ва нигаронӣ мекунанд рўҳияи моро хира мекунад. Хамин дурандешӣ ва доштани фарҳанги баланди тоҷикона шаҳодати он аст, ки тоҷикон аз санъати пешбурди гуфтушунид дар ҳама бобат, пешсаф буданд ва намунаи дигарон мегаштанд. Аммо мутаасифона имрўз то рафт қирғизҳои ҳамсоя аз муносибат саҳланкорӣ намуда, ҳукумати кунуниаш аз уҳдаи чор кўчманчиаш баромада наметавонад. Ҳамаи сабру таҳамули тоҷикона бояд ба қирғизҳо нишон дода шавад, ки тоҷикон дар таърих бар зидди душман бо қувваи нарм муносибат доштанд ва бояд душманони кунуниаш косаи сабри ин гуна муносибатро лабрез накунанд, вагарна дер мешавад.
Ин ҳодисаро баъзе аз хабаргузориҳои интернетӣ вобаста ба нофаҳми барангехтан дар байни омма дар шаклҳои гуногун ва нофаҳмо шарҳ медиҳанд. Асоси воқият ин аст, ки қирғизҳо мисли бодиянишинҳо муносибат намуда, вазъиятро то рафт халалдор месозанд. Доштани фарҳанги баланди тоҷикон ҳамеша дар ҳама ҳолат ғалаба мекунад чунки ин бодиянишинон санъати давлатдориро аз азал намедонистанд. Ва ин маънии онро надорад, ки мо мардуми тоҷик дар ҷои худ ором нишинем ва ҳеҷ як вокунише нишон надиҳем мо танҳо ба танҳо ба қирғизҳо хушдор медиҳем, то ин ки ба хатогии азим роҳ надиҳанд ва барои ду се кайкшуда боз ҳамаи пустинашон ба коми оташ наравад.