Изҳороти кафедраи сиёсатшиносӣ

Маълумаст, ки яке аз проблемаҳои асосӣ дар таърихи навини Тоҷикистонин ҳисси маҳалгароӣ маҳсуб ёфта, боиси ҷангу хунрезиҳои зиёде шудааст. Бояд қайд кард, ки имрўзҳо низ дар ҷамъиятшахсоне ҳастанд, ки ҳамин масъаларо дигарбора мавриди муҳокимаю баррасӣ қарор медиҳанд ва мардумро гумроҳ карданӣ мешаванд. Матлаби Зафари Суфӣ, ки бо номи “Маҳалгароӣ” дар сомонаҳои интернетӣ инъикос шуд, далели ин гуфтаҳост. Муаллиф танҳо манфиатҳои худро ба назар гирифта, хостааст дар байни мардум иғво барангезад. Мо мухолифи ин гуна ақидаҳо ҳастем ваонро ғайри қобили қабул мешуморем.

Дар Паёмашон Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии ТоҷикистонЭмомалӣ Раҳмон махсус қайд мекунанд, ки бояд дар ҷомеа ҳисси якдиливу меҳанпарастӣ, ватандўстиву хештаншиносӣ ҳувайдо бошад ва мо, мардуми тоҷикин иқдомро пазироӣ шукронаи сарсабзии кишвар мекунем.

Тоҷикистон яке аз мамлакатҳои пешрафтаистода мебошад ва барои боз ҳамсарсабзу хуррам гардонидани кишвар бояд кинаву адоватро нисбати якдигар аз худ дур кунем.

Ҳамаи мо зодагони як кишвари ободу зебо бо номи Тоҷикистон дорем. Ҳамаи мо тоҷик ҳастем ва бо ин ифтихор кардаву онро пос дорем ва ҳисси хештаншиносиро ҳифз намоем.