Ҳиҷоб ҳамчун аслиҳаи қатли омма
Ҳиҷобпӯши як падидаи мураккаб ва дорои таълимотихос ва методҳои пуртаъсири таблиғоти буда, паҳншавии таълимот ва амалӣ гаштани мақсадҳои он дар Тоҷикистон пеш аз ҳама Истиқлолияту давлатдории миллӣ, ваҳдату эътиқоди ақоидӣ ҳуқуқу озодиҳои фардиву гуруҳи, ҳамзисти фарҳангу ақидаҳо, сулҳу оштии милли ва суботи ҷомеаи моро зери хатар мегузорад муборизаи қудрати бар зидди ин равия зарур аст. Ҷомеаи мо танҳо аз роҳи барномарезии муборизаи комплекси ба муқобили нодуруст ба бар кардани ҳиҷоб дар байни занони кишвар ҷалби тамоми қувваҳои солими кишвар, истифодаи потенсиали базурги ислом, ошкор намудани моҳияти воқеи ҳиҷоб ба бар кардани занон метавонад насли ҷавон ва занонро аз гирифтори ба ин равия наҷот диҳад. Зеро дини ислом одамонро бо рафтори парҳезгарона, олиҳиммати, риояи қонунҳо, эътироз ба зуроварӣ ва дигар сифатҳои баланди инсони дар байни занон даъват менамояд. Аз ин рӯ адолат нест, ки ба дини исломпарвари, тунгароӣ, золимӣ ва намудҳои гуногуни зуроварӣ нисбат дода шавад. Барои ҷомеаи соҳибистиқлоли Тоҷикистон ташакул ва паҳншавии ҳиҷобпӯши аз ҳар ҷиҳат хатарнок аст.
Дар ҳақиқат ҷамияти ҷаҳонии маданиятнок бо ҳолати дар Афғонистон ва Шарқи наздик бо баландшавии равияҳои терорист ва эстрамисти ҷиҳодиён ва несткунии “хиёнаккорони исломи” ташвишовар аст. Исломистҳо занҳои бегонаро барои ба бар кардани либоси сиёҳ бо ном “ҳиҷоб” маҷбур менамоянд. Намуди берунаи пӯшида барои муҳити атроф хатарнок аст: намуди беруни ин амали ҳар як шахс аст, вале дар ҳозиравақт ҳиҷоб ба бар кардан характери бегона дорад.
Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҷавонон ва занон ба бар кардани либосҳои миллӣ- тоқӣ, либосҳои равшан ва ранга, атласу адрасро тавсия медиҳад.
Изҳороти устодони кафедраи географияи табиӣ, факултети геоэкология