Ҳиҷоб аз фарҳанги мо нест!
Ҳиҷоби бонувон, либоси миллии тоҷикон ва бахше аз фарҳанги ин кишвар нест. Вай бо интишори мақолае муддаӣ шуд, бонувони тоҷик бидуни доштани иттилоъ аз фарҳанги миллии худ, ҳиҷоб мепушанд, ки ин мавзуъ нишонаи бегонапарастӣ ва ноогоҳии онон аз фарҳанги миллии хеш аст.
Ба назар мерасад, ки мақомҳои давлати Тоҷикистон ҳамаи талоши худро ба кор гирифтаанд, то пушишҳои даврони низоми султаи коммунистии Шӯравиро ба унвони фарҳанги миллии Тоҷикистон ба мардуми мусулмони ин кишвар таҳмил кунанд. Ин дар ҳолест, ки пушишҳои мавриди назари мақомҳои Тоҷикистон бо чорчубҳои динӣ ва ҳиҷоби мавриди назари дини мубини ислом мунофот дорад.
Ба ҳамин далел, мардуми Тоҷикистон ба иҷрои хостаҳои давлати Тоҷикистон тамоюли зиёде аз худ нишон намедиҳанд. Мақомҳои Тоҷикистон бар зарурати ҳифзи либоси миллӣ, ки ҳамон либоси даврони Шӯравӣ аст, таъкид мекунанд, ки ҳеч шабоҳате ба ҳиҷоби исломӣ надорад ва он қисмат аз андоми бонувонро, ки шариат пушиши онро дар анзори умумӣ воҷиб кардааст, шомил намешавад.
Воқеият он аст, ки тоҷикҳо низ монанди дигар ақвоми эронӣ аз фарҳанги муштараке бархурдоранд. Дар фарҳанги Эронзамин, ҳиҷобу пӯшиши бонувон комил буда ва аз пеш аз зуҳури дини мубини ислом дар тамомии сарзаминҳои эронӣ роиҷ будааст. Дар ҳақиқат, пушиши ҳиҷобе, ки бонувони тоҷикистонӣ бар истифода аз он исрор доранд, падидаи навзуҳуре нест ва қидмати он ба пеш аз зуҳури ислом боз мегардад. Дар муқобил, он чи, ки мақомҳои давлати Тоҷикистон бар анҷоми он исрор доранд, пушиши ношӣ аз омӯзиши низоми мутамаркази тасмимгирӣ ва илҳодии коммунистӣ ва давлатҳои вобаста ба блоки шарқи собиқ буд, ки қидмати чандоне надорад ва ба пеш аз ҷанги дуввуми ҷаҳонӣ боз мегардад.
Нуктаи қобили тааммул дар ин замина, ин воқеият аст, ки мақомҳои давлати Тоҷикистон ба ҷои талош барои ҳалли мушкилоти иқтисодӣ ва маишатии мардуми мусулмони Тоҷикистон, мудом бар муқобила бо ҳиҷоби бонувон таъкид мекунанд ва ба ҷои поён додан ба мушкилоти иқтисодӣ ва маишатии мардум, нигарони рушду густариши исломгароӣ дар Тоҷикистон ҳастанд.
Дар як ҷамъбандии куллӣ бояд гуфт, давлати Тоҷикистон ба ҷои ҳалли мушкилоти асосии мардум, талош мекунад, таваҷҷуҳи афкори умумии Тоҷикистонро ба самти масоили ҳошияӣ назири ҳиҷоб маътуф намояд. Ин дар ҳолест, ки афзоиши фиқр бо афзоиши ҷурму ҷиноят, робитаи мустақим дорад. Дар ҳоле, ки агар мақомҳои давлати Тоҷикистон монеи ришва, ихтилос ва фасоди давлатӣ шаванд, бисёре аз мушкилоти ҷории ҷамъияти 8 миллион нафарии Тоҷикистон бартараф хоҳад шуд.
Бо баробари ин маърифатнок набудан ва маълумоти кофии динӣ надоштани шаҳврандон моро нигарон кардааст, ки боиси нофаҳмиҳо дар ҷомеа мешаванд. Дар Тоҷикистон шахсоне низ зиёданд, ки бо забон худро эътиқодманд хонада, аслан дар бораи дин маълумоти кофӣ надоранд, бояд илм омӯхт. Агар мо бо ислом ва таъсири он ба ҷомеа бо таври дуруст муносибат кунем, ҷомеа солим мегардад ва пеш меравад. Мо анъанаҳои миллии худро дорем, аз ҷумла либоси миллӣ- чакан, атлас ва рӯймол, ки зебо ва тоҷикона ҳастанд, пурра метавонад ба талаботҳои ислом ҷавоб диҳад.
Изҳороти устодони кафедраи технологияҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёт