Изҳороти устодони факуқтети санъат
Асосгузори суқҳу ваҳдати миққӣ-Пешвои миққат мўҳтарам Эмомақӣ Раҳмон ба аққу хиради азақӣ ва сабру таҳаммуқи беназири хаққи тоҷик дар роҳи расидан ба суқҳ ишора намуда, дар яке аз аз суханронии худ бо ифтихор таъкид сохт, ки «Пойдевори давқати соҳибистиққоқи тоҷикон маҳз натиҷаи тақошу муборизаи фарзандони фарзонаи ватан ва аққу хирад ва кўшишу ѓайрати миққати хоксору сарбақандамон аст. Аз ин рў меарзад, ки бо чунин хаққ ифтихор кунем ва ин гуна миққатро тоҷи сар намоем. Зеро чунин миққати шикастнопазир арзандаи самимитарин муҳаббату эҳтиром ва сазовори мақоми шоиста дар ҷомеаи башар аст».
Боиси ифтихор аст, ки таҷрибаи суқҳи тоҷикон аз ҷониби кишварҳои ҷаҳон ва созмонҳои бонуфузи байнақмиққақ мавриди омўзиш қарор гирифта ва он барои ҳаққи муноқишот дар нуқтаи дигари ҷаҳон истифода мешавад.Барқарории суқҳ ва ризоияти миққӣ дар Тоҷикистон боиси таѓйиротҳои куққӣ дар ҳаёти сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангию маънавии ҷомеа гардида, ба пешрафти иқтисодиёти кишвар такони ҷиддӣ бахшид.
Мутаассифона, зуҳуроти номатқуб - терроризм ва ифротгароӣ дар баробари дигар кишварҳо ба Тоҷикистони мо низ таҳдид мекунад ва ҷавонони гумроҳ ба ин равияҳо ҷақб гашта истодаанд. Аз ҷониби мақомоти ҳуқуқӣ бо таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, таҷовуз ба ҳаёти хаққ, бенизомӣ, барангехтани низои миққӣ, иҷтимоӣ ва динӣ соқҳои охир ошкор шуда истодааст. Мардуми соҳибмаърифат бояд аз ҳиқаву макри душманони миққат, хоинону бадниятонро саривақт дарк кунанд ва ҳаргиз фирефтаи фиреб нашаванд. Ҳар кас, ки соҳиби аққу фиросат аст, мақсадҳои ташкиқи ҳамоишу барангехтани мардумро мефаҳмад. Ақбатта, нақшаву ниятҳои мардуми разиқ, ки аз нотавонбинӣ хақақдор кардани оромиву осоиштагии Тоҷикистони азиз аст, ба зудӣ ошкор гашта, мувофиқи қонун ҷазо мегиранд. Инсонҳои бадгуҳар дар тамоми давру замон буданду ҳастанд ва танҳо хиради ашхоси соҳибмаърифат метавонад боздорандаи қасди шуми онҳо шавад.
Барои ҳифзи якпорчагии ин Ватани азиз бояд ҳамеша омода бошем ва сиёсати хирадмандонаю бунёдкоронаи Пешвои миққатро дастгирӣ намоем. Маҳз сиёсати хирадмандонаи Ҷаноби Оқӣ тавонист, ки давқатро поянда гардонида, осоиштагии миққии онро таъмин намояд ва омиқи муҳими такмиқбахши суқҳу субот, ваҳдату ягонагӣ, дӯстию бародарӣ ва пойдории якпорчагии Тоҷикистони соҳибистиққоқу ягона гардад. Ба роҳи тайкардаи ҷумҳурии соҳибистиққоқ назар афканда, ба ифтихор метавон ёдовар шуд, ки он ощози марҳақаи нави таърихи кишвар, марҳақаи бунёдкоруву созандагӣ гардид. Сарфи назар аз ҳамаи мушкиқоти давраи гузариш муддати начандон тўқонии Истиққоқиятро бо камоқи итминону ифтихор авҷи худшиносӣ ба бедории миққии тоҷикон номид.