СИВУ ПАНҶ ҚАДАМИ УСТУВОР ДАР МАСИРИ ДАВЛАТСОЗИИ МУОСИР
Истиқлолияти давлатӣ барои миллати куҳанбунёди тоҷик воқеаи тақдирсоз ва бузургтарин дастоварди таърихӣ дар ҳазорсолаи охир ба шумор меравад. Вақте мо дар бораи сиву панҷ соли соҳибихтиёрӣ сухан меронем, пеш аз ҳама, он рӯзҳои душвори ибтидои солҳои навадум ва масири пурпечутоби давлатсозиро пеши назар меорем. Истиқлолият барои мо танҳо як мафҳуми сиёсӣ нест, балки он рамзи озодӣ, нишони ҳастии миллат ва кафили зиндагии шоистаи наслҳои имрӯзу оянда мебошад.
Дар тӯли ин солҳо Тоҷикистон тавонист аз вартаи нестӣ раҳо ёфта, ҳамчун як узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ шинохта шавад. Ин марҳила барои ҳар як сокини кишвар мактаби бузурги худшиносӣ ва ватандӯстӣ гардид. Мо собит намудем, ки ворисони арзандаи Сомониёну Пешдодиён ҳастем ва метавонем дар шароити нави таърихӣ давлати муосиру демократии худро бунёд созем. Имрӯз ҳар як гӯшаи ватани азизамон гувоҳ аст, ки бо заҳмати аҳлонаи мардум мо ба чӣ гуна комёбиҳои беназир даст ёфтаем.
Пойдевори давлатдории нави тоҷикон дар шароити ниҳоят ҳассос ва мураккаб гузошта шуд. Дар он рӯзҳое, ки кишварро оташи ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ фаро гирифта буд ва хатари парокандагии миллат эҳсос мешуд, баргузории Иҷлосияи тақдирсози шонздаҳуми Шурои Олӣ дар шаҳри бостонии Хуҷанд наҷотбахши давлату миллат гардид. Маҳз дар ҳамин анҷумани таърихӣ Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо иродаи қавӣ масъулияти роҳбарии давлатро бар дӯш гирифтанд ва ваъда доданд, ки то охирин гурезаро ба ватан барнагардонанд ва дар кишвар сулҳро барқарор насозанд, ором нахоҳанд буд.
Ин ҷасорати сиёсӣ ва хиради азалӣ боис шуд, ки дар муддати кӯтоҳтарин ниҳодҳои фалаҷшудаи давлатӣ дубора эҳё гарданд ва низоми идораи давлат ба маҷрои солим баргардад. Сулҳи тоҷикон, ки бо имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба даст омад, дар таърихи дипломатияи ҷаҳонӣ ҳамчун падидаи нодир эътироф шудааст. Ин таҷриба нишон дод, ки танҳо тавассути гуфтугӯ, ҳамдигарфаҳмӣ ва гузаштҳои башардӯстона метавон ваҳдатро пойдор нигоҳ дошт ва роҳро барои созандагиҳои минбаъда кушод. Дар зарфи сиву панҷ соли Истиқлоли давлатӣ Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷиҳати таъмини рушди устувори иқтисодӣ ва баланд бардоштани сатҳи некуаҳволии мардум чор ҳадафи стратегиро муайян намуд. Яке аз муҳимтарин дастовардҳо дар ин самт раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ мебошад. Имрӯз Тоҷикистон бо сохтмони роҳҳои байналмилалӣ, нақбҳои азим ва пулҳои замонавӣ ба як қаламрави воҳид ва кишвари транзитӣ табдил ёфтааст. Ин иқдом на танҳо рафтуомади шаҳрвандонро осон кард, балки барои рушди тиҷорат ва иқтисоди миллӣ такони ҷиддӣ бахшид. Дар бахши энергетика низ кишвари мо ба комёбиҳои аср ноил гардид. Сохтмони неругоҳҳои барқи обии хурду бузург ва хусусан пешрафти корҳо дар Неругоҳи барқи обии Роғун, ки рамзи ҳастии миллат маҳсуб мешавад, моро ба истиқлолияти пурраи энергетикӣ наздик сохт. Илова бар ин, таваҷҷуҳи махсус ба саноатикунонии босуръати кишвар ва таъмини амнияти озуқаворӣ имкон дод, ки ҳазорҳо ҷойи кории нав таъсис ёфта, вобастагии бозори дохилӣ аз маҳсулоти воридотӣ коҳиш ёбад. Ҳамаи ин тадбирҳо нишондиҳандаи он мебошанд, ки иқтисодиёти Тоҷикистон аз низоми истеъмолӣ ба низоми истеҳсолӣ гузашта истодааст. Ҳукумати кишвар аз рӯзҳои аввали соҳибихтиёрӣ соҳаҳои маориф ва фарҳангро самти афзалиятноки сиёсати иҷтимоии худ қарор дод. Зеро миллати босавод ва соҳибфарҳанг шикастнопазир аст. Дар ин давра садҳо биноҳои нави таълимӣ, ки бо технологияҳои муосири иттилоотӣ муҷаҳҳаз мебошанд, мавриди истифода қарор гирифтанд. Таваҷҷуҳ ба омӯзиши забонҳои хориҷӣ, илмҳои дақиқ ва табиатшиносӣ дар байни наврасону ҷавонон ба сатҳи сифатан нав баромад. Ин иқдомот замина фароҳам меоранд, ки насли ояндасози мо дар бозори ҷаҳонии меҳнат рақобатпазир бошад.
Дар баробари ин, эҳёи суннатҳои миллӣ ва арҷгузорӣ ба таърихи куҳан яке аз дастовардҳои бузурги маънавӣ мебошад. Ҷашнҳои бостонии мо мисли Наврӯзу Меҳргон ва Садаву Тиргон дубора шукӯҳу шаҳомати худро пайдо карданд. Бузургдошти шахсиятҳои таърихӣ ва нашри шоҳасари аллома Бобоҷон Ғафуров бо номи “Тоҷикон”, ки ба ҳар як оилаи кишвар ҳадя гардид, дар таҳкими худогоҳии миллӣ нақши калидӣ бозид. Тоҷикистон имрӯз дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун кишвари ташаббускор дар масоили ҳифзи пиряхҳо ва захираҳои об эътироф шуда, фарҳангу тамаддуни худро ба ҷаҳониён муаррифӣ менамояд. Дар баробари рушди иқтисодӣ, давлати Тоҷикистон дар тули сиву панҷ соли Истиқлолият ба масъалаи солимии миллат ва ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ таваҷҷуҳи хосса зоҳир намуд. Соҳаи тандурустӣ ҳамчун яке аз самтҳои калидӣ зери назорати доимии роҳбарияти олии кишвар қарор дорад. Бунёди марказҳои муосири тиббӣ, ташхисгоҳҳои муҷаҳҳаз ва беморхонаҳои типи нав дар дурдасттарин ноҳияҳои кишвар имкон дод, ки сатҳи фавти модару кӯдак ба таври назаррас коҳиш ёфта, дарозии умри миёнаи шаҳрвандон афзоиш ёбад. Ислоҳоти соҳаи тиб ва ҷалби технологияҳои нави ҷарроҳию табобатӣ боис гардид, ки имрӯз сокинони мо барои табобати бемориҳои мураккаб дигар ба кишварҳои хориҷӣ камтар муроҷиат мекунанд.
Дар ин масир, нақши занону бонувони тоҷик дар ҳаёти сиёсию иҷтимоии кишвар ба куллӣ тағйир ёфт. Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон бо қабули як қатор барномаҳои давлатӣ ва ҷудо намудани квотаҳои президентӣ, заминаро барои фаъолияти густурдаи занон дар соҳаҳои роҳбарӣ, маориф, тиб ва соҳибкорӣ фароҳам овард. Имрӯз зани тоҷик на танҳо тарбиятгари насли наврас ва чароғи хонадон, балки сиёсатмадори муваффақ, олими забардаст ва муҳофизи ватан низ мебошад. Маҳз сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат буд, ки мақоми зан дар ҷомеаи мо дубора эҳё ва арҷгузорӣ шуд. Ин эътимод ба бонувон қувваи тоза бахшид, то онҳо дар баробари мардон дар ободии кишвар ва таҳкими ваҳдати миллӣ саҳми босазои худро гузоранд.
Нигоҳи мо ба ояндаи Тоҷикистон пур аз умед ва эътимод аст, зеро нерӯи асосии пешбарандаи ҷомеаи мо ҷавонон мебошанд. Сиёсати давлатии ҷавонон дар маркази таваҷҷуҳи роҳбарияти олӣ қарор дошта, барои рушди истеъдодҳо ва фаъолияти созандаи онҳо тамоми шароитҳо муҳайё карда шудаанд. Ҷашни сиву панҷсолагии Истиқлоли давлатӣ барои мо танҳо як ҷамъбасти корҳои баанҷомрасида нест, балки он марҳилаи нави оғози нақшаҳои бузурги созандагист. Мо ният дорем, ки то соли ду ҳазору сиву шашум кишварамонро ба як давлати мутараққӣ ва аз ҳар ҷиҳат обод табдил диҳем.
Вазифаи ҳар як шаҳрванди ватандӯст, новобаста аз синну сол ва касбу кор, аз он иборат аст, ки ин неъмати бебаҳоро мисли гавҳараки чашм ҳифз намояд, зеро сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ кафили асосии рушди мо мебошанд. Мо бояд дар шароити зудтағйирёбандаи ҷаҳони муосир ҳушёрии сиёсиро аз даст надода, барои ҳимояи манфиатҳои миллии худ ҳамеша омода бошем. Бигзор ҷашни сиву панҷсолагии Истиқлоли давлатӣ барои ҳар як хонадони тоҷик паёми шодӣ, баракат ва саодат оварад. Мо бо ифтихор мегӯем, ки Тоҷикистон хонаи умеди ҳамаи тоҷикони ҷаҳон аст ва ояндаи он боз ҳам дурахшонтар хоҳад буд. Ҳифзи Истиқлолият ва соҳибихтиёрии давлат бидуни мавҷудияти қувваҳои мусаллаҳи пуриқтидор ва ниҳодҳои амниятии кордон имконнопазир аст. Дар зарфи сиву панҷ сол, Артиши миллии Тоҷикистон, ки дар заминаи холӣ ва дар шароити ниҳоят вазнин таъсис ёфта буд, ба як нерӯи пуриқтидор ва муҷаҳҳаз бо техникаи муосири ҳарбӣ табдил ёфт. Имрӯз афсарону сарбозони мо бо ҳисси баланди ватандӯстӣ дар ҳифзи марзу буми кишвар ва оромии сокинон шабонарӯз хизмат мекунанд. Бо назардошти вазъи мураккаби сиёсии ҷаҳон ва минтақа, таҳкими қобилияти мудофиавии кишвар ҳамеша дар маркази диққат қарор дорад.
Амнияти миллӣ танҳо бо ҳифзи сарҳад маҳдуд намешавад, балки он мубориза бар зидди зуҳуроти номатлубе чун терроризм, экстремизм ва қочоқи маводи мухаддирро низ дар бар мегирад. Тоҷикистон дар ин самт ҳамчун як кишвари пешоҳанг дар минтақа эътироф шуда, ҳамкориҳои зичи байналмилалиро ба роҳ мондааст. Ҳифзи суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ бузургтарин вазифаи ҳар як шаҳрванд аст, зеро бе амният на рушди иқтисодӣ имконпазир асту на осоиштагии рӯзгор. Ҷашни сиву панҷсолагӣ фурсатест, ки мо бори дигар ба хизматҳои содиқонаи кормандони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва низомиён арҷ гузорем. Мо бо боварии комил метавонем бигӯем, ки марзу буми Тоҷикистон дар дасти боэътимод аст ва ҳар як ваҷаб хоки ин сарзамини муқаддас барои мо азизу гиромист.
Ҳоҷиева Мунира,
сармуаллимаи кафедраи умумидонишгоҳии сиёсатшиносии
Муассисаи давлатии таълимии «Донишгоҳи давлатии
Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров»